जिन्दगी अनि यो मैदान

खेल्नेलाई चुनौती 

अनि हेर्नेलाइ मनोरन्जन

जस्तै त होइन?

खेल्नेहरुले घाम भनेनन

बर्षात अनि पानी भनेनन । 

शरिरको दुखाइ 

हारिएला कि भन्ने 

एक तमासको चिन्ता

निश्चित बर्ष पुग्छन,

शरीर कमजोर र शिथिल बन्दै जान्छ

शक्ति क्षीण बन्दै जान्छ 

त्यहा पर चौर सम्मको गन्तव्य 

सिमित घेरा हुन थाल्छन

चिने जानेका र प्रशम्सक 

पर पर हुन थाल्छन ।

शरीर मक्कदै जान्छ

मन भक्कानिन्छ 

स्मृती धमिलिन थाल्छन

परिस्थितिहरु बल्झी रहन्छन 

टेको र सहाराहरुको आशमा

उ बेलाको खेलाडीहरु

तड्पिरहन्छन,कल्पिरहन्छन

त्यसैले त जिन्दगी खेल जस्तै छ 

कहिले कतै झेल जस्तै छ

कतै बेमेल छ अनि 

कतै जालझेल छ ।

सुशीला शर्मा