त्यो अर्कि र ममा फर्कके पाएउ त्यो सङ रमाएको स्मरण छ मलाई
अश्लील चित्रहरु हजारौं नारी सङ छि तिमी नाङिएको स्मरण छ मलाई
`ए´ के गल्ती थियो र भन्न एकपटक त मलाई के पबित्र थिएन र?
पटकपटक आँसु धारामा नुहाइ वचनले म रेटिएको स्मरण छ मलाई

बाग्मतीको किनारमा जस्तै होइन जीउँदै चित्तामा जलिरहेको स्मरण छ मलाई
रजस्वलाको त्यो दर्दमा जुत्तासङ्को लातै लात स्मरण छ
 मलाई
अहो! कस्तो कठोर हृदय तिम्रो त कतै दया जागेन र ?
आमा बन्ने सौभाग्य लुटेर जबर्जस्ती खुवाएको ट्याबलेट स्मरण छ मलाई

तिमिले हातको नशाहरु नै काटी रगतामय बनाइदिएको स्मरण छ मलाई
भोकभोकै बिताएका ती अनगिन्ती दिन र रातहरु स्मरण छ मलाई
उफ! कलिलो उमेरको फाइदालुटि पाएउ पबित्र कुमारित्व तोडेर के ?
खादाखादै गनाउने मोजा सुघाइ थालै मेरो उडाएको स्मरण छ मलाई

आधार नपाएर त्यो पापी सहर काठमाडौको गल्लीमा सडेको स्मरण छ मलाई
परस्त्री सङ लागि कुटाएउ अनि तिमी रमिता हेरेको स्मरण छ मलाई
हाय! माया लागेन होलाकी भनी चोरेको तिम्रो अनुहारको भाव खै?
भोकाएको बाघ जस्तो तिम्रो त्यो तीखो छुरीको प्रहार स्मरण छ मलाई

नपाई बाटो कुनै रुदै रुदै आत्महत्याको बाटो रोजेको स्मरण छ मलाई
हास्दै हेरि तिम्रो अनुहार ढोका थुनी झुन्डेको स्मरण छ
मलाई
'ओ' अचेत थिए पुर्णजन्म पाए परिवार समाजले छुटायो कसरी ?
तिमी जिवित हुदाहुदै पुछिएको सिन्दुर र खोसिएको पोते स्मरण छ मलाई ।

असली माया मा हार हुदैन
फलामे ढोकाको छेक बार हुदैन,
देखावटी कहिल्यै प्यार हुँदैन
माया बिनाको सन्सार हुँदैन।।

रित्तो भकारिको धन्सार हुँदैन
सद्गुणी मा अहम्कार हुँदैन
लेनदेन मा कुनै उपकार हुँदैन
दुर्इ बिनाको घरवार हुँदैन।।

नमिलेको बस्तीको सहर हुदैन
नबगे कुनै नदी बगर हुदैन
नखुले क्षितिज प्रहर हुँदैन
धोका खाने कसैको रहर हुदैन।।

साचो मायामा कुनै छेक बार हुँदैन।।
 असली माया मा हार हुँदैन।।
लेेेखिका-विष्णु न्यौपाने